خراسان در شب ميلاد تو، عزيزترين جای عالم است. امشب عطر زعفران و گلاب، عطر عود و اسپند، از زمين به آسمان راه مييگشايد و تمام عرشنشينان، چراغانی شهری را به هم نشان ميدهند که خورشيدی شبانهروز در خاکش پرتوافشانی میکند. امشب نگاه فرشتگان به مشرق ايران دوخته شده و تمام دلها بهسوی طوس پر ميکشد. همه دلها امشب حسرت پرواز دارند، حسرت داشتن دو بال سبکبار که بی وقفه بهسوی تو پر بگشايند و شادباش ميلادت را بر ضريح تقرب بوسه زنند. چه مبارک سحری و چه فرخنده شبی است!
کبوتران در آسمان حرم ميرقصند و ميان زمين و آسمان مرددند، مانده اند در زميين بمانند و شوق و شادی زائران تو را ببينند يا آنکه به آسمان پر بگشايند و با دستافشانی فرشتگان همراه شوند. کبوتران، همه سپيدپوشند امشب و همه پيام سرور بر لب دارند. کبوتران امشب در حريم تو چه عزيزند، چه گرانقدرند!
امشب عاشقان تو به يمن شادی ميلادت، دست نوازش و ارادت خوييش را بر سر کبوتران تو ميکشند و به سرسلامتی ات، بر سنگفرشهای حرم بذر عشق میپاشند، کبوتران را بوسه ميزنند و دوستشان دارند؛ چرا که کبوتر، نشانی از مهر و بیهمتايی تو دارد. امشب هيچ اشک شوقی دست از ضريح تو نمیکشد و هييچ حاجتمند اميدواری از گنبد تو چشم بر نميدارد. اين عيد عاشقانه را تو بی شک، با اجابت تمام حاجت ها عاشقانه تر ميکنى.
مشهد، چراغانی عاشقانه ای است که نور پرفروغش تمام زميين را روشن کرده است. مشهد، گنبد و گلدسته و نقاره است که هر دل عاشقی را کبوتر ميکند و هر کبوتر، دعاهای زخمی اش را مدام به چهار سوی حرم آواز ميخواند. مشهد، ضريح چهارگوشه ای است که در هر گوشه خويش مهربانی خدا را دارد و استجابت بیدريغ.
مشهد، قرارگاه اشک است. اشکهای بیقراری که دامان ولايت نور را چنگ ميزنند و خويش را به اميد درمان دردها به امام مهربان ميرسانند. مشهد، التماس دعاست، التماس استجابت، التماس عنايت عشق و تکانخوردن شانه های گريان و لبخند دعاهای به اجابت رسيده و بوسه های شکرانه به ضريح و پنجره های فولاد. مشهد، چادرهای نمازی است که اشکهای بی دريغ در برميگيرند، دستهای لرزانی است که گونه های به اشک نشسته را پاک ميکنند و چشمهای سرگردانی است که در پی اجابت، تمام نگاه هايشان به جانب کرامت و رأفت خورشيد است.
ولادت با سعادت آقا امام رضا (ع) مبارک باد
